از چه بنویسم،

از زیباترین احساس،

یا تنهاترین  دل،

                      از جاودانه ترین عشق ،

                      یا  آسمانی ترین مصیبت،

                                                  از اسیرترین تن ،

                                                  یا طوفانی ترین ذهن،

از شیرین ترین غم ،

یا که از بیمارترین قلب ؟،

آه،

چه اهمیتی دارد که چه چیز طغیان یافته است در درونِ من ؟

و چه چیز وحشیانه می دَرَد قلبم را؟

من به این کنجِ خلوت خود دل سپرده ام .

 جرعه جرعه  جامِ غم را سر می کشم،

و چکّه چکّه از چشم ها غم می بارم،  

زیستنم بهر بهره ای نیست ،

بل برای پایان رساندن به این زیستن است ،

چو این خوی لطیفم به آسمان می رود ،

یا این کار نیکم نزدِ خدا،

و فرشتگانِ آسمانی می رقصند آنجا،

ولیکن افسوس این خودِ مهجورم هنوز اینجاست ،

آه؛ای جانِ من،

ای زنجیر شده ی زمینِ دلفریب،

ای محتاجِ آسمانِ سپید ،

ای از کهکشانهای آبی و ارغوانی دور،

سرشار از جذبه ی تنهایی باش،

و لبریز از شورِ امّید،

و دلشاد از غمِ عشق ،

                                و  از بی نهایتِ عالم سرریز کن ،

که آه،

دنیا دیگر در تب و تاب نیست ،

هم نوعان من خوابیده اند ،

عمر هفتاد ساله آنها را فریفته است،

                                                  بلعیده است .

آه،اما این دلِ من از دستِ غم بیدار است ،

و از هر چه گذران است در فریاد ،

تاب آور علی ،

که تو را از برای تاب آورده اند ،

آه،هر چند تیر خورده قلبم ،و تیر می کشد مغزم،

اما چه کنم که چاره نیست باید تا حدّ توان زیبا برقصم،

ولیکن به کدامین توان ،برای کدام ابدیّت ،می توان تا به ابد رقصید ؟

آری آمده ام ،اینجایم،

مرا به این گیجستان ،غریب انداخته اند ،

چه بسا مرا با آن در انداخته اند ،

آه،نمی دانم  آنکه با من چنین شوخی بِکرد چرا شرم نکرد ؟

آه،آسمان لاجوردی ،رنگین کمانی شو ،

آه،ای دریای سرخِ خیالِ من ، نیلگون شو ،

که دیگر این دلِ تنهای من ،بی هیچ امید ،

هیچ نمی خواهد جز شاخه گلی از دوست ،

که می آید سراغم از رَهی دور،

تا  بتاباند بر رُخم نور ،

ومن دل خواهم باخت به قلبِ  او خیلی زود.